87-jarige valt 12 kilo af

“Je bent mijn laatste hoop” zegt Hendrik bij de intake. De zwaarlijvige 80-plusser die voor mij staat is wanhopig. Hij wil afvallen. Hij heeft een traject bij een regulier diëtiste doorlopen, maar dat leverde ‘nul komma nul resultaat’. Zo begint hij zijn verhaal. De diëtiste had flink gesnoeid in calorieën, en vond dat de limiet was bereikt. Verder strepen in zijn dieet leek haar niet verantwoord. Hij had zó z’n best gedaan, maar gewichtsverlies bleef uit. Hij was  teleurgesteld. Ten einde raad deed hij een beroep op zijn kinderen. En die verwezen hem naar mij.

Hij moest en zou afvallen, want zijn conditie was bijzonder slecht en zijn knieën deden zeer. Met een lengte van 1.67 m en een gewicht van 94 kilo (BMI 34) was dat niet zo vreemd. 

Minder calorieen of anders eten?
Strepen in calorieën bij de wens af te vallen is vaak een logische keus. Maar het leidt lang niet altijd tot gewichtsverlies. Elk lichaam is anders, elke stofwisseling ook. Maatwerk in plaats van een standaard protocol dus. Bovendien ben ik voorstander van blijvende aanpassing van een eetpatroon. Zodat je niet terugvalt in je valkuilen en weer van vooraf aan kan beginnen. Het bekende jo-jo verhaal.

En dus boog ik me over het dieet dat hij had gevolgd: brood met kaas of vleeswaren, jus d’orange, witbrood met ei, aardappels met margarinejus… Op het fruitlijstje stond ook grapefruit. Die laatste is niet zo verstandig. Grapefruit frustreert de werking van medicatie. Als ex-hartpatient slikt hij onder meer bloeddrukverlagers. Voorzichtigheid is hier op z’n plaats. Daarnaast had hij wel eens last van jicht gehad, en wilde voorkomen dat hij daar weer last van zou krijgen. Gewichtsverlies biedt gezondheidswinst, in meer opzichten. Ik had genoeg info. Ik kon aan de slag.

Minder eten hoefde niet, wel ánders, was mijn introductiezin. Andere voedselcombinaties, maar niet per se kleinere porties of alleen maar mager vlees en margarine. Dat had immers niet gewerkt.

 

Weg met de margarine
Ik ging strepen in zijn koolhydraten en voegde meer groenten toe. Ik gaf hem tips om te variëren in beleg, waarbij rauwkost een prominentere rol kreeg. Essentiële vetzuren waren marginaal, dus voegde ik die ook toe.  Ik schrapte varkensvlees,  margarine,  frisdrank en sinaasappelsap. Die voedingsmiddelen kwamen op de ‘rode lijst’ te staan, waar hij zelf om had gevraagd. Hij maakte naast mijn dagmenu ook zijn eigen eetschema en hield keurig bij welke producten minder goed voor hem waren.

Uit de uitslag van het bloedonderzoek dat hij meebracht bleek een tekort aan vitamine B12 en vitamine D.

 

Vooral vitamine D speelt een belangrijke rol bij het voorkomen van diabetes II. Want als ex-hartpatient liep deze heer met dikke buik een extra risico.Ik keek dus ook naar een eetpatroon waarbij zijn bloedsuikerspiegel redelijk stabiel zou blijven. Dat levert én een lang verzadigingsgevoel én gezondheidswinst op.En zo ging Dappere Hendrik aan de slag met mijn advies. Hij probeerde nieuw beleg uit, liet de aardappels ‘s avonds liggen, dronk tomatensap in plaats van Fanta en verving de Mona salades door tomaatjes, geraspte wortel, avocado en tuinkers. Extra knap vond ik dat zijn partner enigzins sceptisch was en veel ‘spoken en beren op de weg zag’. Hijzelf niet, hij had vertrouwen in mijn aanpak.

Na een paar weken waren de eerste kilo’s eraf en hield hij mij steeds op de hoogte van zijn vorderingen en belevingen. Het was kostelijk om mee te maken. Een 87-jarige die zó gemotiveerd aan zijn leefstijl werkte… geweldig!

 

Geen sport, toch sportief
Hij vond het zo jammer dat hij niet meer kon tennissen. Zijn knieën hadden hun beste tijd gehad, was de conclusie van de huisarts. Ik gaf hem tips om  meer en regelmatiger te bewegen, zoals elke dag de trap nemen, van de 8e etage naar beneden. En dagelijks op zijn hometrainer een paar km weg te fietsen.  Gaandeweg het voedingstraject werd hij fitter en de pijn in zijn gewrichten verdween. Hij viel stapsgewijs steeds een paar kilo af. De broekriem kon steeds strakker!  Toen hij halverwege was was het gewichtsverlies duidelijk te zien. Zijn vrienden en kinderen waren verbaasd.

En Hendrik zette door. Hij had nu de smaak te pakken. Gewichtsverlies was binnen handbereik gekomen en de weegschaal werd zijn beste vriend. Toen hij de magische grens van 10 kg had bereikt, was hij apentrots. Nog even doorzetten en er gingen nóg eens twee kilo af.
Zijn kinderen kenden hun vader niet meer terug. Pa was veel fitter en leek zelfs weer jonger. Hij kon weer langer wandelen en zijn conditie was merkbaar vooruitgegaan. Wat gewichtsverlies al niet voor je gezondheid kan doen!

 

En hoe is het nu met Hendrik?  Hij staat lekker zelf te kokkerellen en geniet nu en dan weer van een glaasje port en een taartje. Driemaal hoera!!