Help! Mijn man kan koken (en klussen!)

“Vanavond kook ik”, zegt manlief enthousiast. “ Ik maak een hartige taart. En jij gaat je er niet mee bemoeien!” Om vervolgens ook opgewekt te melden dat hij Fleur heeft uitgenodigd voor de borrel.
Kortsluiting in mijn hoofd… Ik moet nog kokkerellen voor Ekoplaza en heb daarvoor de oven nodig, en we hebben niks in huis voor ‘bij de borrel’…. Argggg. Ik herpak me echter snel en zeg grootmoedig “de keuken is helemaal van jou”, ondertussen mijn hoofd brekend over een strakke planning. Hoe laat moet ik morgen uit de veren om mijn laatste cake te bakken?

‘Manlief en koken’, het is geen ideale combinatie bij ons thuis.

In gedachten heb ik de rode gevarendriehoek al bij de keukendeur gezet, maar ik weet dat dit een loslaat oefening is, dus geef me over.

Ik herinner me nog goed die keer dat hij een pittige authentieke pasta ging maken. (Let op het woord ‘authentiek’.) Hij had hiervoor inspiratie opgedaan tijdens een van zijn motorritten door Italië. Vaak genoeg verraste hij mij bij thuiskomst met grote blikken olijfolie of stukken Parmezaanse kaas, maar die keer nam hij ook gedroogde rode pepertjes mee. De pepertjes hadden een lange weg afgelegd vanuit Imola en lagen goed ingepakt tussen de geïmporteerde motoronderdelen. Zo vonden ze hun weg naar onze keuken… en naar de zelfgemaakte pasta die manlief voor ons bereidde.

Het idee van pepertjes is meestal ze subtiel te gebruiken. Manlief had echter het hele zakje (100 gram) in zijn ‘spaghetti pepperoni’ verwerkt en zette de schaal met een stralende lach op tafel.

Eén hap van het met liefde gemaakte goedje deed ons al naar de keuken snellen om onze mond te blussen…. De ‘pasta di papa’ was vulkanisch, en er zat niets anders op dan hem weg te gooien. Zo zonde!

Dat was een van zijn pogingen die op een fiasco uitliepen. Fantasierijk, maar doorgaans oneetbaar. Na mijn onophoudelijke bemoeienissen gooide hij echter het kookbijltje erbij neer. Zo had hij er geen zin in.
Kooktechnieken en productkennis, daar schort het aan. Maar dat wil hij niet horen. Hij wil het op zijn eigen manier doen. En als dát niet kan, dan maar niet. En zo gebeurde het dat de jaren voorbijgingen zonder dat hij in de pannen roerde. Met uitzondering van dat ene gebakken eitje of die gefrituurde loempia.

Hoe het ook zij, een ongeoefende kok weet heus wel eens iets lekkers te toveren, en zo kwam het dat zijn andere favoriete gerecht, risotto, de weg naar onze eettafel vond. En met succes! De heerlijkste klassieke én originele risotto’s staan nu geregeld bij ons op tafel, zelfs als we gasten hebben.

Nu waagt hij zich echter aan hartige taart… Dat klinkt onheilspellend in mijn oren. Hij weet hoegenaamd niets van taarten bakken. Dat ik dit straks krijg voorgeschoteld is nog tot daaraan toe, maar we hebben ook een gast aan tafel, dus houd ik me aan drie kanten vast.

“Oh, wat stoer, een hartige taart!”, roep ik voorzichtig enthousiast. ‘’ Wat doe je er allemaal in?” Tot mijn verbazing wil hij zijn geheim wel met mij delen: “ui, knoflook, prei, zoete aardappel, rundergehakt en witte bonen,…” (???? Eh… witte bonen in een hartige taart, dat wordt een kleffe zooi, met die bodem van bladerdeeg….)

Het avondeten is nu al een ramp… Nee, nee, loslaten, en gun hem nou dit kookplezier, spreek ik mezelf toe.
En dus gaat manlief met verve aan de slag, terwijl ik met Fleur zijn kookgeheim deel. We lachen erom en borrelen er gezellig op los. In de keuken hoor ik bekende geluiden als hakken en snijden en de oven bromt zachtjes. Als de fantasierijke taart (tatatatá….) klaar is, ziet hij er aan de buitenkant als een echte groentequiche uit. Onze nieuwsgierigheid is gewekt. (Ik lach wel als een boer met kiespijn, en verontschuldig mijn man bij voorbaat voor een mogelijk mislukte avondgang.)

De stoere quiche laat zich gedwee in mooie stukken snijden, zonder uit elkaar te vallen. Met een goed glas wijn ter compensatie zullen we het wel overleven, denk ik.

Ik snijd de quiche in royale punten en deel uit. Na de eerste hap ben ik al om, en Fleur knikt goedkeurend. ”Wow, schat, dit heb je echt goed gefikst; chapeau!” Ik ben totaal verrast, net als Fleur. Het regent complimenten van onze kant en we genieten van de ene na de andere taartpunt. Hij gaat schoon op; geen restjes voor morgen dus, dat zegt genoeg.

Dit smaakt naar meer, letterlijk en figuurlijk. Stiekem ben ik heel blij met deze uitkomst. Dan kan ik nog eens een beroep op hem doen. Ik hang een extra keukenschort in de keuken, als aanmoediging. En als beloning krijgt zijn recept een plekje in de receptenrubriek.;)

Zeg, wat zit er nou precies in die taart???